AB KONSEYİ ZİRVE TOPLANTILARI

Avrupa Konseyi Toplantıları, ilki Paris’te 10-11 Şubat 1961 tarihlerinde gerçekleştirilen ve daha sonra düzenli aralıklarla toplanan, Devlet ve Hükümet Başkanları Zirvesi Konferanslarının bir devamı niteliğini taşımaktadır. Aralık 1974’de Fransa bu toplantıların düzenli olarak gerçekleştirilmesini ve "Avrupa Konseyi" adını taşımasını önermiştir.

Tek Avrupa Senedi ve Avrupa Birliği Antlaşması hükümleri uyarınca Avrupa Konseyi, Konsey Başkanlığını yürüten ülkenin Devlet veya Hükümet Başkanı’nın başkanlığında yılda en az iki defa toplanır. Ancak iki Almanya’nın birleşmesi sorununu ele almak üzere 28 Nisan 1990’da Dublin’de gerçekleştirilen zirve toplantısında olduğu gibi olağanüstü toplantılar düzenlenmesi de mümkündür. Tek Avrupa Senedi, Avrupa Konseyi’nde üye ülkelerin Devlet veya Hükümet Başkanlarının ve Avrupa Komisyonu Başkanının bir araya gelmesini öngörmüştür. Bunlara ilaveten danışmalar için Dışişleri Bakanları ve bir Komisyon üyesi de toplantılara katılır. Avrupa Konseyi’nin amaçları aşağıdaki şekilde özetlenebilir:

• Topluluğa ilişkin oldukça geniş bir konu yelpazesinde, resmi karar alınması hedeflenmeden veya basın açıklaması yapılmaksızın gayrıresmi görüş alışverişinde bulunmak,
• ileride gerçekleştirilecek eylem planlarına ilişkin kararların alınmasına, yönetmeliklerin hazırlanmasına ve konuyla ilgili bir deklarasyon yayımlanmasına imkan tanıyacak tartışmalarda bulunmak,
• Bakanlar Konseyi’nin çözmekte yetersiz kaldığı sorunları çözmek.Bu bağlamda, gerektiği hallerde Avrupa Konseyi’nin Topluluk Konseyi gibi hareket etmesi mümkündür.

Haziran 1983’de Stuttgart’ta Devlet ve Hükümet Başkanları tarafından imzalanan Avrupa Birliği Deklarasyonu’nda Avrupa Konseyi’nin görevleri, Avrupa Yapısını güçlendirecek yönelimleri belirlemek, Avrupa Toplulukları ve Avrupa Siyasi İşbirliği için genel siyasi çizgileri oluşturmak, yeni eylem alanlarında işbirliğini önermek ve dış ilişkiler alanında ortak pozisyonu tespit etmek olarak tanımlanmıştır. Maastricht Antlaşması ile Konsey Avrupa Parlamentosu’na, bir yandan gerçekleştirilen her toplantının ardından rapor sunmakla, diğer yandan her yıl Birliğin kaydettiği gelişmeleri gösteren yazılı bir rapor sunmakla yükümlü kılınmış, dolayısıyla da Birliğin kalkınması için gerekli yönelimleri verebildiği ve genel siyasi yönelimlerini tanımladığı ölçüde sistemin kilit noktası haline gelmiştir.